Strajk w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej
O STRAJKU
W nocy z 24 na 25 listopada 1981 r. studenci-podchorążowie Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej w Warszawie rozpoczęli strajk okupacyjny w obronie autonomii uczelni, honoru strażackiego polskiego munduru oraz prawa do niezależnego kształcenia.
Protest był sprzeciwem wobec podporządkowania Szkoły przepisom ustawy o wyższym szkolnictwie wojskowym, które mogły prowadzić do wykorzystywania podchorążych do tłumienia społecznych protestów.
W trudnych dniach strajku duchowym wsparciem dla protestujących była posługa bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Solidarność ze strajkującymi okazywali także mieszkańcy Warszawy, rodzice oraz przedstawiciele środowisk akademickich i zakładów pracy.
Mimo brutalnej pacyfikacji protestu 2 grudnia 1981 r. oraz usunięcia studentów i wykładowców ze Szkoły, wydarzenia te na trwałe stały się symbolem odwagi, godności i wierności wartościom służby.
W 2026 roku przypada 45. rocznica tych wydarzeń. Oddajemy hołd uczestnikom strajku, którzy swoją postawą zapisali ważną kartę w historii polskiego pożarnictwa oraz walki o wolność.
WSPOMNIENIA ZE STRAJKU
STRAJK PODCHORĄŻYCH WOSP W 1981 ROKU. ODWAŻNE „NIE” WOBEC WŁADZ KOMUNISTYCZNYCH
Tło historyczne
Rok 1981 był jednym z najbardziej burzliwych okresów w historii Polski Ludowej. Po fali strajków w 1980 roku i powstaniu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, społeczeństwo coraz odważniej domagało się wolności słowa, praw obywatelskich oraz reform państwa. Komunistyczne władze PRL traciły autorytet, a ujawniane kłamstwa historyczne (Katyń), kryzys gospodarczy oraz pogłębiające się problemy społeczne osłabiały zaufanie do rządzącej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W tym czasie niemal wszystkie środowiska akademickie angażowały się w dyskusję o przyszłości kraju. Strajki studenckie odbywały się na wielu uczelniach, a młodzi ludzie coraz częściej domagali się autonomii szkół wyższych oraz poszanowania praw studentów. Atmosfera ta nie ominęła także Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej w Warszawie, która kształciła przyszłych oficerów ochrony przeciwpożarowej.
Przyczyny protestu
Bezpośrednią przyczyną strajku były przygotowywane przez władze zmiany ustawowe dotyczące szkolnictwa wyższego. Planowano wyłączyć WOSP spod przepisów nowej ustawy o szkolnictwie wyższym i podporządkować ją regulacjom obowiązującym w wojskowym szkolnictwie resortowym oraz bezpośredniemu nadzorowi Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Podchorążowie uznali te działania za zagrożenie dla przyszłości uczelni i własnego wykształcenia. Obawiali się, że szkoła utraci akademicki charakter, a uzyskiwany przez absolwentów tytuł inżyniera pożarnictwa przestanie mieć znaczenie poza strukturami państwowymi. Istniały również obawy, że podchorążowie WOSP będą mogli zostać wykorzystani do działań o charakterze policyjnym lub do tłumienia protestów społecznych.
Dodatkowym źródłem napięcia było zachowanie władz uczelni, które nie potrafiły przekonująco uzasadnić planowanych zmian, a wobec części studentów stosowały naciski i groźby. Doszło także do stosowania przemocy wobec studentów. Zamiast uspokoić sytuację, działania te jeszcze bardziej zjednoczyły podchorążych.
Rozpoczęcie strajku
24 listopada 1981 roku odbył się wiec podchorążych, podczas którego po wielogodzinnej dyskusji podjęto decyzję o rozpoczęciu strajku okupacyjnego. Protestujący szybko utworzyli Uczelniany Komitet Strajkowy oraz sekcje odpowiedzialne za organizację, porządek, łączność i informację.
Strajk miał charakter pokojowy i był prowadzony z dużą dyscypliną. Podchorążowie przejęli organizację życia na terenie uczelni, zachowując porządek i rygor służbowy. W szczytowym momencie protestu uczestniczyło w nim ponad 320 studentów.
Postulaty strajkowe nie miały charakteru politycznego. Dotyczyły przede wszystkim zachowania statusu uczelni, wyjaśnienia okoliczności stosowania przemocy wobec studentów, podjęcia rzeczywistych negocjacji z kompetentnymi przedstawicielami władz oraz zagwarantowania braku represji wobec uczestników protestu.
Postulaty pochrorążych WOSP
- Wprowadzenia do projektu ustawy poprawki (…) [o treści] /nie dotyczy WOSP/.
- Wyciagnięcia konsekwencji w stosunku do osób stosujących przemoc fizyczną na studentach, oraz osób, które o tym zdecydowały.
- Przybycia do uczelni kompetentnej komisji mieszanej (…) w celu podjęcia rozmów odnośnie wysuniętych żądań.
- Niewyciągania żadnych konsekwencji w stosunku do osób biorących [udział w strajku] i popierających strajk.
Przebieg strajku
W kolejnych dniach strajku wokół Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej narastało napięcie. Władze stopniowo zaostrzały działania wymierzone w protestujących podchorążych, odcinając część połączeń telefonicznych, zamykając stołówkę oraz utrudniając codzienne funkcjonowanie uczelni. Równocześnie prowadzono kampanię propagandową, przedstawiającą protest jako nieodpowiedzialny bunt młodzieży.
Mimo tych działań strajkujący uzyskali szerokie poparcie społeczne. Pod bramy szkoły przybywali mieszkańcy Warszawy, którzy dostarczali żywność i środki codziennego użytku oraz okazywali solidarność protestującym. Wsparcia udzielali także działacze NSZZ „Solidarność”, przedstawiciele środowisk akademickich oraz liczni profesorowie. Wśród osób odwiedzających podchorążych znalazł się również duszpasterz akademicki ksiądz Jerzy Popiełuszko.
Jednocześnie władze państwowe przygotowywały siłowe rozwiązanie konfliktu. W dokumentach najwyższych władz PZPR strajk określano mianem „buntu”, który należało zakończyć w sposób zdecydowany. Zamiast poszukiwać porozumienia z protestującymi, rozpoczęto przygotowania do likwidacji szkoły oraz pacyfikacji strajku.
27 listopada 1981 r. rozpoczęła działalność Grupa Zabezpieczająca, złożona z oficerów WOSP i funkcjonariuszy MO. Tego samego dnia wieczorem, Uczelniany Komitet Strajkowy ogłosił gotowość do podjęcia rozmów z kompetentną komisją rządową. Do szkoły przybyła komisja międzyresortowa reprezentująca Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Ministerstwo Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz Komendę Główną Straży Pożarnych. Negocjacje zakończyły się jednak niepowodzeniem. Po dwóch godzinach rozmowy zostały zerwane, gdy strona rządowa odmówiła udziału ekspertów i prawników wskazanych przez strajkujących.
Dzień później, 28 listopada, minister spraw wewnętrznych gen. Czesław Kiszczak wystąpił z wnioskiem o rozwiązanie WOSP. Decyzja została oficjalnie ogłoszona 30 listopada 1981 r., co jednoznacznie wskazywało, że los uczelni został przesądzony niezależnie od prowadzonych negocjacji.
29 listopada 1981 r., w 151. rocznicę Powstania Listopadowego, podjęto decyzję o przejściu do czynnego strajku okupacyjnego, łączącego protest z kontynuowaniem zajęć dydaktycznych. Przewodniczący Uczelnianego Komitetu Strajkowego ustalił program dnia: o godz. 11:00 w auli odprawiono mszę świętą, o godz. 12:00 odbył się uroczysty apel na placu, a o godz. 14:00 wykład inaugurujący zajęcia wygłosił prof. Stefan Weychert. Tego samego po południu na Żoliborzu władze przeprowadziły demonstrację siły, kierując na ulice kolumny pojazdów opancerzonych i armatek wodnych. Wieczorem funkcjonariusze MO zablokowali bramy garażowe szkoły, uniemożliwiając wyjazd wozów strażackich do akcji ratowniczych.
Wydarzenia te wyraźnie pokazywały, że konflikt wokół WOSP zmierzał do konfrontacji, a władze były zdecydowane zakończyć protest nie na drodze dialogu, lecz poprzez działania administracyjne i siłowe.
Pacyfikacja szkoły
Nad ranem 2 grudnia 1981 roku rozpoczęła się operacja „Syrena”, której celem było przejęcie uczelni i zakończenie protestu. Do akcji skierowano ponad 1400 funkcjonariuszy i żołnierzy, a kolejne tysiące pozostawały w odwodzie.
Teren szkoły został otoczony przez oddziały ZOMO, Milicji Obywatelskiej, Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW oraz inne formacje podporządkowane resortowi spraw wewnętrznych. Do sforsowania bram wykorzystano pojazdy pancerne, a w działaniach uczestniczył także śmigłowiec.
Podchorążowie pozostali wierni przyjętej wcześniej zasadzie niestosowania przemocy. Na wypadek szturmu planowali wycofać się do auli i nie podejmować walki. Dzięki tej postawie nie doszło do rozlewu krwi, którego obawiały się obie strony konfliktu.
Po wejściu sił porządkowych do szkoły organizatorów i uczestników strajku zatrzymano, a następnie wywieziono autokarami z terenu uczelni. Wielu mieszkańców Warszawy próbowało manifestować solidarność ze strajkującymi, blokując przejazd autobusów i okazując poparcie protestującym.
Losy podchorążych po zakończeniu strajku
Choć sam protest zakończył się 2 grudnia, wielu podchorążych kontynuowało działania protestacyjne na Politechnice Warszawskiej. Próby znalezienia rozwiązania umożliwiającego dalszą naukę poza strukturami MSW okazały się jednak nieskuteczne. Dodatkowo 13 grudnia 1981 roku wprowadzenie stanu wojennego doprowadziło do ostatecznego zakończenia wszelkich form protestu.
Po likwidacji WOSP utworzono Szkołę Główną Służby Pożarniczej. Część podchorążych zdecydowała się powrócić do nowej uczelni, podpisując wymagane przez władze deklaracje. Inni odmówili lub nie mieli takiej możliwości.
Osoby, które nie wróciły do szkoły, spotykały się z różnego rodzaju represjami administracyjnymi. Wielu uczestnikom strajku uniemożliwiono kontynuowanie studiów w Warszawie, a podejmowanie nauki na uczelniach w innych miastach było utrudniane przez działania władz. Część została skierowana do odbycia służby wojskowej lub zastępczej służby wojskowej. Dopiero po kilku latach część ograniczeń złagodzono.
Dziedzictwo strajku
Mimo pacyfikacji protest przyniósł ważne skutki. Władze nie zdecydowały się ostatecznie na pełne przekształcenie szkolnictwa pożarniczego w zamknięty system resortowy. Zachowano akademicki charakter kształcenia, a tytuł inżyniera pożarnictwa pozostał uznawanym wykształceniem także poza strukturami państwowymi.
Jednocześnie jednym z najbardziej trwałych i bolesnych następstw wydarzeń z 1981 roku okazało się rozbicie środowiska uczestników protestu. Władze komunistyczne świadomie wykorzystywały naciski, represje oraz różnicowanie sytuacji podchorążych po zakończeniu strajku. Doprowadziło to do powstania podziału pomiędzy tymi, którzy zdecydowali się wrócić do nowo utworzonej SGSP, a tymi, którzy pozostali przy swojej decyzji o kontynuowaniu protestu. Podział ten w wielu przypadkach przetrwał przez dziesięciolecia.
Strajk podchorążych WOSP pozostaje dziś symbolem odwagi, odpowiedzialności i przywiązania do wartości akademickich. Jest również świadectwem tego, że władze komunistyczne, zamiast podjąć dialog z młodymi ludźmi broniącymi swojej uczelni, doprowadziły do trwałego skłócenia środowiska podchorążych oraz utrudniały wielu uczestnikom protestu dalsze studiowanie zarówno w Warszawie, jak i w innych ośrodkach akademickich w Polsce.
SZCZEGÓŁOWE KALENDARIUM STRAJKU W WOSP (15.11 - 13.12.1981)
Od napięcia do otwartego protestu
Jesienią 1981 roku w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej w Warszawie narastał konflikt związany z planowanym objęciem uczelni ustawą o szkolnictwie wojskowym. Wydarzenia, które rozpoczęły się w połowie listopada, doprowadziły do jednego z najgłośniejszych protestów studenckich okresu przed wprowadzeniem stanu wojennego.
15 listopada 1981
Podczas zebrania Komitetu Uczelnianego PZPR po raz pierwszy oficjalnie poinformowano o planowanym przejściu szkoły pod przepisy ustawy o szkolnictwie wojskowym.
20 listopada 1981
O godzinie 9:00 odbyła się odprawa Komendanta z podchorążymi poświęcona nowej ustawie. Tego samego dnia o godzinie 15:00 zorganizowano wiec, podczas którego uczestnicy opowiedzieli się za utrzymaniem dotychczasowego statusu uczelni.
24 listopada 1981 - Proklamacja strajku
O godzinie 18:00 Komendant wprowadził stan podwyższonej gotowości bojowej. Zamknięto bramy oraz wejścia do budynku.
Pół godziny później teren szkoły został otoczony przez MO i ZOMO. Wobec zatrzymywanych podchorążych padały groźby i okrzyki.
O godzinie 18:30 w ciemnym korytarzu zostaje zatrzymanych pięciu podchorążych, padają okrzyki "stój, bo strzelam"
O godzinie 19:00 podchorążowie z III i IV rocznika (mieszkający w akademiku na osiedlu Jelonki) nie zostali wpuszczeni do gmachu uczelni i zgromadzili się w baraku przy ulicy Urzędniczej.
O godzinie 22:00 w wyniku rozmów komendant zezwala na wejście na teren WOSP podchorążym III i IV rocznika.
O północy rozpoczął się wiec, podczas którego proklamowano strajk okupacyjny oraz wybrano Komitet Strajkowy WOSP.
25 listopada 1981
O godzinie 2:00 przyjęto postulaty strajkowe. Wśród nich znalazły się wyłączenie WOSP spod ustawy o szkolnictwie wojskowym oraz niewyciągania konsekwencji wobec uczestników protestu.
Od godziny 6:00 Rozmowy Komitetu Strajkowego i kadry kierowniczej WOSP w sprawach porządkowych
Godz. 16:45 Komisja zakładowa NSZZ "Solidarność" WOSP skierowała trzech członków do prac w składzie Uczelnianego Komitetu Strajkowego WOSP.
Komendant WOSP zwraca się do pracowników z prośbą "o zachowanie powagi" i pełnego spokoju, aby nie powodować sytuacji konfliktowych między pracownikami i podchorążymi.
26 listopada 1981
Komitet Strajkowy WOSP kieruje do społeczeństwa komunikat z informacjami o celach i przyczynach strajku.
O godzinie 11:10 zastępca komendanta głównego straży pożarnych przekazuje kierownictwu WOSP polecenie zawieszenia zajęć oraz nakaz opuszczenia gmachu przez studentów. Zawieszenie działania stołówki po godzinie 16:00. Podchorążych, którzy nie opuszczą gmachu uczelni do godziny 16:00 skreślić z listy studentów.
Komendant WOSP wydaje rozkaz o zawieszeniu zajęć dydaktycznych polecając jednocześnie podchorążym opuszczenie obiektu WOSP i udanie się do miejsc zamieszkania.
Godzina 12:00 kierownictwo WOSP przygotowało komunikat do strajkujących podchorążych. Komitet Strajkowy WOSP sprzeciwił się nadaniu komunikatu przez radiowęzeł uczelni. Komunikat zdecydowano nadać przy pomocy nagłośnienia z SDŁ ustawionego na placu uczelni. Między 12:45 a 13:30 przez radiowęzeł nadawano komunikaty nakazujące opuszczenie szkoły. Jednocześnie odcięto łączność telefoniczną.
Godzina 16:00 polecenie opuszczenia WOSP wykonuje 5 podchorążych.
Godzina 20:30 Przybywa komisja składająca się z przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz Komendy Głównej Straży Pożarnych.
Godzina 22:30 Wobec odrzucenia, przez komisję międzyresortową, możliwości udziału w rozmowach ekspertów i prawników powołanych przez Komitet Strajkowy WOSP do rozmów nie doszło.
Godz. 24:00 Komisja międzyresortowa opracowała komunikat kierowany do podchorążych WOSP.
27 listopada 1981
O godzinie 5:00 rozpoczęła działalność Grupa Zabezpieczająca złożona z oficerów WOSP i funkcjonariuszy MO.
Godz. 6:00 - komendant przedłuża termin opuszczenia gmachu WOSP przez podchorążych do 13:00 w dniu 27 listopada 1981.
Godz. 12:00 Do siedziby Regionu Mazowsze NSZZ "Solidarność" przybywa Lech Wałęsa i Andrzej Gwiazda, którzy rozmawiają telefonicznie z ministrem Stanisławem Cioskiem.
Godz. 12:20 Komitet Strajkowy WOSP wyraża gotowość do podjęcia rozmów z komisją rządową przy udziale ekspertów, w oddzielnym pokoju z nagłośnieniem.
O 18:45 Rozpoczynają się rozmowy między Komitetem Strajkowym WOSP i komisją międzyresortową. Rozmowy trwają do rana.
28 listopada 1981
W godzinach porannych pod gmach WOSP zaczęli przybywać, na apel komendanta głównego straży pożarnych, oficerowie pożarnictwa, w celu podjęcia rozmów ze strajkującymi. Część Komitetu Strajkowego WOSP podjęła próbę wyjaśnienia sytuacji.
godz. 10:00 Korzystając z przerwy część komisji międzyresortowej wyjeżdża z WOSP bez podania przyczyny. Pozostali członkowie informują o ponownej gotowości do obrad o godzinie 15:00.
Godz. 15:20 Po blisko 20 godzinach rozmowy zostają zerwane przez stronę rządową.
Przewodniczący komisji międzyresortowej oświadcza, że minister spraw wewnętrznych wystąpił do rady ministrów z wnioskiem o rozwiązanie WOSP.
29 listopada 1981 - 151. rocznica Powstania Listopadowego
Godzina 11:00 odprawiona szostaje msza święta.
O godzinie 11:45 miało miejsce zebranie plenarne strajkujących podchorążych. Na mocy głosowania podjęto decyzje o przejściu do strajku okupacyjnego czynnego, łączącego protest z kontynuowaniem zajęć dydaktycznych.
Godz. 12:00 uroczysty apel na placu - pomimo dramatycznej sytuacji uczzono ten dzień podniesieniem flagi państwowej na maszt. Odczytano rozkaz przewodniczącego Komitetu Strajkowego WOSP.
O 14:00 wykład wygłosił profesor Stefan Weychert.
O godzinie 17:00 Dziennikarz zagraniczni nie zostali dopuszczeni przez Milicję Obywatelską na konferencję prasową.
Wieczorem MO zablokowała bramy garażowe, uniemożliwiając wyjazd wozów strażackich do akcji ratowniczych.
Wieczorem podchorążowie Jarosław Barcic i Marek Busz skomponowali "Marsz Strajkowy Podchorążych".
30 listopada 1981
Rada ministrów podejmuje decyzję, na wniosek ministra spraw wewnętrznych, o zniesieniu Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożaniczej. Ponadto, rada ministrów przychyla się do wniosku ministra spraw wewnętrznych o stworzenie warunków kontynuowania i ukończenia studiów pożarniczych dla tych, którzy popporządkują się przepisom ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa.
Komenda główna straży pożarnych organizuje konferencję prasową, na której przedstawiono (jednostronnie) informacje na temat genezy i przebiegu konfliktu w WOSP.
Dr Jan Bogdal oraz podchorążowie Ryszard Stępkowski i Zbigniew Szablewski otrzymują wezwanie do stawienia się w dniu 1 grudnia 1981 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Żoliborz.
Podchorążowie kierują do swoich rodziców list otwarty z informacjami o założeniach i celach strajku, zwracając jednocześnie uwagę na próby manipulowania uczuciami rodzicielskimi.
Godz. 6:00 Komendant główny straży pożarnych poinformował, że podchorążowie, którzy opuszczą teren szkoły do 30 listopada do godziny 9:00 nie będą ukarani dyscyplinarnie.
Godz. 14:00 Gmach byłej WOSP zostaje otoczony przez dodatkowe siły MO i ZOMO.
Godz. 15:30 Komitet Strajkowy WOSP podejmuje uchwałę o kontynuowaniu strajku aż do rozwiązania konfliktu. Podchorążowie wierzą, że odbędzie się to w drodze negocjacji.
1 grudnia 1981
Na posiedzeniu Biura Politycznego Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej stwierdzono, że na strajk w WOSP należy "odpowiedzieć zdecydowanie, szkołę rozwiązać a młodzież powołać do wojska".
O godzinie 14:00 tramwajarze zablokowali wjazd na ulice Potocką, okazując wsparcie protestującym.
Godz. 16:00 Przez dzielnicę Żoliborz przejeżdżają kolumny złożone z kilkudziesięciu samochodów MO, w tym działka wodne i samochody opancerzone jako demonstracja siły.
Godz. 17:15 ZOMO wpuszcza do gmachu WOSP ks. Jerzego Popiełuszkę.
O 18:30 odprawiona zostaje msza święta dla strajkujących.
Kilka minut później pod szkołą pojawiły się studenckie warty z warszawskich uczelni.
2 grudnia 1981 - Operacja "Syrena"
O godzinie 1:10 siły porządkowe usunęły Straż Robotniczą oraz podchorążych z gabinetu komendanta WOSP.
Miedzy 9:00 a 9:50 kordony MO i wojska zablokowały okoliczne ulice, a funkcjonariusze SB oczyszczali teren z przypadkowych osób.
O godzinie 10:15 rozpoczął się szturm. Oddziały ZOMO i komandosów wkroczyły na teren szkoły zarówno przez ogrodzenie, jak i poprzez desant ze śmigłowca na dach budynku.
Do Auli wkracza kapitan MO, który apeluje o zachowanie spokoju. Szpaler milicjantów uzbrojonych w karabiny maszynowe, granaty łzawiące oraz tarcze otacza zebranych podchorążych odcinając dostęp do okien. Jedną z pierwszych wyprowadzonych osób był Seweryn Jaworski.
W sali gimnastycznej zgromadzeni są cywile oraz kadra szkoły, która strajkowała z podchorążymi. Osoby zatrzymane w sali gimnastycznej zostają przewiezione do Komendy Dzielnicowej MO przy ul. Żeromskiego na przesłuchanie.
Miedzy 11:30 a 11:50 bramą od ul. Potockiej wyjeżdżają autokary, w których znajdują się podchorążowie. Zebrani mieszkańcy śpiewali hymn narodowy.
O godzinie 20:00 grupa 229 podchorążych znalazła schronienie w Gmachu Głównym Politechniki Warszawskiej. Podjęto tam decyzje o kontynuowaniu protestu w formule strajku wędrownego.
3 grudnia 1981
Zebranie KZ NSZZ „Solidarność” Politechniki Warszawskiej, na którym omówiono sytuację, jaka powstała po akcji MSW w byłej WOSP. Zwrócono się do władz PW o umożliwienie kontynuowania studiów na wydziałach uczelni. Rektor PW wyraził opinię, że należy w tej sprawie zaangażować Konferencje Rektorów Szkół Warszawskich.
W Szkole Głównej Planowania i Statystyki odbyło się spotkanie rektorów uczelni warszawskich. Ustalono, że delegacja konferencji zwróci się z apelem do gen. Wojciecha Jaruzelskiego o zapewnienie podchorążym byłej WOSP odroczenia służby wojskowej.
4 grudnia 1981
Do PW przybywa kolegium rektorów z pięciu warszawskich uczelni i bierze udział w wiecu z podchorążymi.
163 studentów złożyło podania do Dziekana Wydziału Mechaniczno-Technologicznego z prośbą o przyjęcie na studia i umożliwienie kontynuowania nauki.
Przedstawiciele Komisji Zakładowych NSZZ „Solidarność” (ASP, AWF, Akademii Muzycznej, PWST, Politechniki Warszawskiej, SGGW, SGPiS, UW) skierowali do Sejmu PRL protest przeciwko brutalnej akcji sił MSW w byłej WOSP oraz zaapelowali o reaktywowanie WOSP zgodnie z postulatami strajkujących.
Ponadto, zwrócono się do Rektorów o podjęcie energicznych działań dla rozwiązania konfliktu związanego z WOSP.
Komendant Główny Straży Pożarnych kieruje do Komend Wojewódzkich Straży Pożarnych telex z informacjami o zasadach kontynuowania przez byłych podchorążych WOSP studiów w nowej uczelni pożarniczej.
W Hucie Warszawa podczas spotkania z byłymi podchorążymi WOSP podjęto rezolucję w sprawie bezprawnego i bestialskiego stłumienia protestu.
Zarząd Polityczno-Wychowawczy MSW sporządza dokument „Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza – ocena i wnioski”.
5 grudnia 1981
Walne Zebranie Delegatów Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, na którym omówiono losy studentów byłej WOSP; przedstawiciele strajkujących podchorążych przedstawiają przebieg wypadków i cele walki o reaktywację WOSP.
Komendant Główny Straży Pożarnych kieruje do Komendantów Wojewódzkich Straży Pożarnych teleks w sprawie zatrudniania byłych podchorążych WOSP.
KS NSZZ „Solidarność” Politechniki Warszawskiej podejmuje uchwałę deklarującą poparcie i opiekę nad podchorążymi.
Podchorążowie zawieszają w auli PW strajkowy sztandar, odebrany przez społeczeństwo z rąk oddziałów ZOMO w dniu ich interwencji w byłej WOSP.
KZ NSZZ „Solidarność” PW podejmuje uchwałę stwierdzającą konieczność wsparcia strajkujących studentów: przyjęcia na studia w wyższych szkołach technicznych, umożliwienia kontynuacji nauki poprzez stworzenie odpowiedniej specjalizacji, dążenia do przywrócenia WOSP.
Komitet Strajkowy byłej WOSP podejmuje uchwałę w sprawie Krystyny Kolasińskiej.
6 grudnia 1981
Walne Zebranie Delegatów Regionu Mazowsze zobowiązuje Prezydium Zarządu Regionu do: powołania stowarzyszenia przyjaciół pożarnictwa i społecznej komisji ds. byłej WOSP; zorganizowania emisji programu telewizyjnego przedstawiającego prawdziwy przebieg i przyczyny zdarzeń w byłej WOSP; podjęcia działań zmierzających do odwołania przez Sejm PRL członków Rady Ministrów odpowiedzialnych za rozwiązanie WOSP oraz ujawnienia i ukarania winnych, którzy uniemożliwiali działania straży pożarnych w Warszawie 2.12.1981 r.
WZD Regionu Mazowsze ogłasza dzień 17.12.1981 r. dniem protestu przeciwko użyciu siły przy rozwiązywaniu konfliktów społecznych.
WZD Regionu Mazowsze podejmuje uchwałę potępiającą decyzję Rady Ministrów o likwidacji WOSP i apeluje o udzielenie pomocy (także materialnej) byłym studentom WOSP kontynuującym naukę na innych uczelniach.
Ogólnopolska Konferencja Rektorów Polskich Uczelni wydaje oświadczenie w sprawie WOSP, wyrażając dezaprobatę i oburzenie z powodu sposobu przełamania strajku. Zaproponowano byłym studentom możliwość kontynuowania nauki na innych uczelniach oraz przyjęto do wiadomości możliwość utworzenia nowej uczelni pożarniczej – Szkoły Głównej Służby Pożarniczej.
Janek napisał wiersz „Ku pamięci studentów WOSP wypędzonych przez tzw. siły porządkowe”.
7 grudnia 1981
Odbywa się spotkanie studentów byłej WOSP w sprawie utworzenia na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym PW specjalizacji technika pożarnicza – na kursie magisterskim (dla 1. i 2. rocznika) oraz na kursie inżynierskim (dla 3. i 4. rocznika).
8 grudnia 1981
Utworzono Społeczny Robotniczy Komitet Organizacji Studiów Pożarniczych.
Uchwała Komitetu Strajkowego byłej WOSP w sprawie publikacji przez Region Mazowsze zdjęć ze strajku okupacyjnego i interwencji sił ZOMO.
9 grudnia 1981 r
Komitet Strajkowy byłej WOSP zwraca się z prośbą do Rektora Politechniki Warszawskiej o możliwość wydania studentom byłej WOSP legitymacji studenckich PW.
W Poznaniu ukonstytuowała się Konferencja Rektorów Szkół Akademickich w Polsce, podtrzymując stanowisko Rektorów szkół wyższych w sprawie WOSP z 6.12.1981 r.
Komitet Strajkowy byłej WOSP upoważnia studentów: Jerzego Gregorka, Aleksandra Zblewskiego i Janusza Pańczyka do reprezentowania go na Ogólnopolskiej Konferencji Uczelnianych Komitetów Strajkowych w Poznaniu.
10 grudnia 1981
Apel Plenum Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Politechniki Warszawskiej do Kierownictwa Uczelni o przedstawienie Senatowi sprawy powołania na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym specjalizacji pożarniczej na studiach dziennych, inżynierskich, z programem studiów byłej WOSP.
11 grudnia 1981
Komitet Strajkowy byłej WOSP przekazał w darze dla wychowanków Domu Dziecka „Caritas” w Białołęce Dworskiej część zapasów żywnościowych.
13 grudnia 1981
STAN WOJENNY – wprowadzony na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przez Radę Państwa.
Znaczenie strajku
Strajk w WOSP był jednym z najważniejszych wystąpień środowiska studenckiego i związkowego w ostatnich tygodniach przed wprowadzeniem stanu wojennego. Wydarzenia z przełomu listopada i grudnia 1981 roku stały się symbolem oporu wobec działań władz oraz walki o autonomię szkol wyższych i prawo do niezależnej aktywności społecznej.